Muzykoterapia

CZYM JEST MUZYKOTERAPIA?

 

Tak jak nuty na pięciolini, nasze emocje wznoszą się i opadają w rytm melodii. Muzyka sprawia że chce nam się płakać, smiać, krzyczeć…ma siłe nami poruszać z głębi serca. W odróżnieniu od wypowiedzianego słowa, muzyka łączy się pezpośrednio z naszą podświadomością, z najstarszą ewolucyjnie częścią naszego mózgu, i jest w stanie wygenerować znaczną ilość endorfin i adrenaliny.

Ale muzyka może znacznie więcej niż pomóc wyzwolić nasze emocje, muzyka może być używana jako narzędzie w procesie terapeutycznym, a zatem muzykoterapia ma na celu poprawe jakości życia, zdrowia fizycznego, psychicznego, komunikacji społecznej jednostki.

 

Definicja Światowej Federacji Muzykoterapii:

„Muzykoterapia jest wykorzystaniem muzyki i/lub jej elementów (dźwięk, rytm, melodia, harmonia) przez muzykoterapeutę i pacjenta, klienta lub grupę w procesie zaprojektowanym dla ułatwienia komunikacji, uczenia się, mobilizacji, ekspresji, koncentracji fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej i poznawczej w celu rozwoju wewnętrznego potencjału oraz rozwoju lub odbudowy funkcji jednostki, aby mogła ona osiągnąć lepszą integrację intra- i interpersonalną a w konsekwencji lepszą jakość życia.”

 

ZASTOSOWANIE MUZYKOTERAPII

Muzykoterapia ma bardzo szerokie zastosowanie, stosuje się m.in. w leczeniu psychiatrycznym, u dzieci z różnymi zaburzeniami rozwoju, we wczesnej interwencji, u pacjentów z chorobami serca, w rehabilitacji, w fizjoterapii, w radzeniu sobie ze stresem.

Muzykoterapia nie jest tylko i wyłącznie stosowana w procesie leczenia, ale również stosuje się ją do poprawy jakości życia.

 

CELE MUZYKOTERAPII

Muzykoterapie wykorzystuje się w celu:

  • Wzbudzenia, wyzwalania i aktywizowania procesów emocjonalnych
  • Rozwijania prawidłowej międzyludzkiej komunikacji
  • Wpłynięcia na stan pobudzenia psychomotorycznego oraz napięcia emocjonalnego i mięśniowego
  • Regulacji psychowegetatywnych zaburzeń
  • Wzbogacenia osobowości pacjenta
  • Wspomagania oraz wzbogacania metod diagnostycznych
  • Kształtowaniu sprawności psychomotorycznej
  • Odreagowania negatywnych emocji, rozwijania umiejętności relaksowania się
  • Wzmocnienia i ułatwnienia rehabilitacji, procesu leczenia,
  • Poprawienia kondycji psychofizycznej
  • Pobudzenia ekspresji
  • Usprawnienia funkcji percepcyjno-motorycznych

Ponadto muzykoterapia przyczynia się do rozwoju samowiedzy, budowy pozytywnej samooceny i pewności siebie jako osoby funkcjonującej w społeczności.

 

JAK WYGLĄDAJĄ ZAJĘCIA MUZYKOTERAPII

Muzykoterapia stosowana jest w pracy indywidualnej i grupowej, i przybiera forme aktywną lub pasywną. W naszym studiu skupiamy się na pracy indywidualnej w formie aktywnej, koncentrując się na zaburzeniach rozwoju dzieci tj. autyzm, adhd.

Zajęcia muzykoterapii indywidualnej z dzieckiem autystycznym służą przede wszystkim podążaniu za pacjentem w celu nawiązania z nim kontaktu (wrokowego, słownego, niewerbalnego). Za pomocą prostych muzycznych improwizacji próbuje się uzyskać zaufanie dziecka i nawiązać z nim kontakt, głosowo albo przy pomocy instrumentu. Terapeuta nawiązując do gry i zachowań dziecka, kształtuje określoną sytuację terapeutyczną. Po nawiązaniu kontaktu terapeuta wprowadza dziecko w dialog muzyczny. Charakter wypowiedzi muzycznej dziecka determinuje dalszy przebieg improwizacji. Dialog muzyczny rozwija szczere, bezpośrednie relacje partnerstwa między dzieckiem a terapeutą, dzięki dotarciu do obszarów interpersonalnych doświadczonych przez dziecko.1

Gdy trudno jest nawiązać kontakt, terapeuta dostosowuje się do aktualnych reakcji dziecka, naśladując go choćby w najprostszych czynnościach (do sposobu zchowania lub poruszania się). Jeśli kołysze się ono w jakimś rytmie, trzeba także najpierw wykonywać ten ruch, póżniej zaś rozpocząć muzyczną improwizację, zmieniając stopniowo rytm i dynamikę. 2. Rówineż można umiejętnie wykorzystać płacz dziecka, jego nieartykułowane dźwięki, ujmując je w formie zabawy dźwiękowej.

Muzykoterapia indywidualna pozwala wzmacniać spontaniczne reakcje dziecka, umożliwia tworzenie przestrzeni dla dziecka do poznania siebie i wyrażenia swojej indywidualności, umożliwia poczucie „zrozumienia” dzięki całkowitej akceptacji dziecka i jego zachowań, dostarcza motywacji do spontanicznego nawiązania kontaktu z drugą osobą bez przymusu i ze zrozumieniem.

1. Nordoff, P.; Clive R. (2008), Terapia muzyką w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi.

Historia, Metoda i Praktyka. Kraków: Wyd. Impuls.

2. Lewandowska, K. (1996), Muzykoterapia dziecięca. Zbiór rozpraw z psychologii

muzycznej dziecka i muzykoterapii dziecięcej. Gdańsk.